Smjerś jo cesto tema, wó kótarejž se mało powěda. Casy tšacha dla, casy njewěstosći dla. Ale wó smjerśi dej se teke powědaś, smjerś słuša k žywjenju. A wó smjerśi dej se teke ze źiśimi powědaś. Nic jano, gaž snaź móŕska swinka abo kócka wumrějo, abo w bajkach te złe luźe. Ně, źiśi teke dožywiju, až snaź starka abo starki wumrějo, wótergi samo mama abo nan abo bratśik abo sotśicka. Pón njesmějomy źiśi sami wóstajiś, ale dejmy z nimi powědaś. Gano som pśestajiła krotke wulicowańko „Pśeśěg z latarnjami“, což jo powěsć wó gwězdnych źiśach, źiśach, ako su wumrěli. To jo za kuždu familiju tragiski, ale se stanjo. Teke znata šwedska awtorka źiśecych knigłow Astrid Lindgren jo to tematizěrowała w knigłach „Die Brüder Löwenherz“ (Bröderna Lejonhjärta). Pśedlažece wulicowańko jo z geliskeje a wulicujo wó dwěma bratšoma, ako zgubijotej swójogo śeśka a swóju śeśenicu.